Κωδικός:
Z37-01

Τίτλος:
Άτιτλο

Διαστάσεις:
72 × 60 cm

Υλικό
Περιγραφή:

Παρουσιάστηκε σε έκθεση του Εικαστικού Κύκλου το 2008.

“Εξάλλου τι πιο παράδοξο και συγχρόνως χαρμόσυνο από τρια χρωματιστά παραπετάσματα που ταξιδεύουν με αδήλωτο προορισμό;”

Νίκη Λοϊζίδη

Από τον κατάλογο για την έκθεση “Ανασυνθέσεις

Ενδιαφέρομαι
 

Ωστόσο, κάποια στιγμή διαπιστώνουμε ότι κάτι σημαντικό έχει αλλάξει στο βλέμμα του δημιουργού. Στον τρόπο δηλαδή με τον οποίο αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει, όχι μόνο τον κόσμο των απλών καθημερινών αντικειμένων, αλλά και την ίδια την προσωπική και βαθύτερα βιωματική σχέση του με την πραγματικότητα. Τα αντικείμενα των επιτραπέζιων “νεκρών φύσεων”-άλλοτε φορείς μιας συμβολικής γλώσσας με σταθερή και αδιάλειπτη αναφορά στη σημασία της μνήμης και του χρόνου-έχουν πλεόν ολοκληρωτικά αποβάλει τον όγκο και τη σκιά τους. Λέω “αποβάλει” και όχι “απωλέσει” γιατί πιστεύω ότι αυτή τη φορά ο Σαράντης Καραβούζης επιχειρεί τη συνειδητή επιλογή της αναζήτησης του ελάχιστου. Οι “νεκρές φύσεις” του, ομαδοποιημένες σε μικρά σύνολα επιτραπέζιων αντικειμένων σε εντυπωσιακή επιμήκυνση ή σε αιωρούμενες και επαναλαμβανόμενες συναντήσεις τριαδικών συμβόλων (μια πόρτα, ένα σχηματοποιημένο παραπέτασμα και μια σκάλα) μας αφήνουν την αίσθηση του απέριττου, του ελλιποβαρούς, του σχεδού φασματικού. Ιδιαίτερα η θεματική ενότητα που συνδυάζει την απροσδόκητη συνύπαρξη μοναχικών θραυσμάτων από κάποιο “εξαρθρωμένο” εσωτερικό σκηνικό, αποπνέει μια ατμόσφαιρα εξαΰλωσης και ανάτασης. Στην ουσία, μας δημιουργείται η αίσθηση ότι τα αντικείμενα αποδεσμευμένα από την αυστηρή τεκτονική διευθέτηση των προηγούμενων δημιουργιών, αναζητούν τώτα μια διαφορετική ταυτότητα.

Νίκη Λοϊζίδη

Από τον κατάλογο για την έκθεση “Ανασυνθέσεις”

Αυτή η (λυτρωτική) αίσθηση των ανάλαφρα αιωρούμενων αντικειμένων, χαρακτηρίζει και μια παράλληλη υπο-ενότητα έργων όπου απεικονίζονται σχηματοποιημένα παραπετάσματα ζωγραφισμένα-όπως και οι υπόλοιπες συνθέσεις-σε χρώματα φωτεινά κόκκινα, πράσινα, κίτρινα, γαλάζεια και τυρκουάζ. Σπανιότερα, ένα τμήμα παραπετάσματος αιωρείται μοναχό του ή ένας αγαλμάτινος κορμός-ανάμνηση μιας σταθερής θεματικής του προηγούμενου έργου του-ξεμυτίζει αιφνίδια, πίσω από κάποια πόρτα. Ένας πίνακας μεγάλων διαστάσεων που απεικονίζει αντικείμενα σε αισθητή επίσης επιμήκυνση, λειτουργεί ως "μνημειακή" υποδήλωση του πνεύματος και της νέας συμβολικής έκφρασης που χαρακτηρίζουν την τελευταία αυτή ενότητα. Πρόκειται για αλλαγή στον τρόπο με τον όποιο ο καλλιτέχνης πραγματεύεται τη μορφή ή μήπως η νέα αυτή τάση της ζωγραφικής του είναι συνέπεια μιας διαφορετικής και βαθμιαίας διαμορφωνόμενης εσωτερικής οπτικής; Προσωπικά πιστεύω ότι συμβαίνουν και τα δυο για τον απλό λόγο ότι και οι δύο αυτές εκδοχές είναι βαθιά αλληλένδετες. Αυτή η έντονα βιωμένη αναζήτηση του απέριττου και του ελάχιστου δεν έχει άραγε συνέπεια και την ανα-θεώρηση της λειτουργίας των συμβόλων; Τα εικονιστικά στοιχεία που άλλοτε ήταν οι φορείς του αινίγματος και του άψογα σκηνοθετημένου μυστηρίου (μισάνοιχτες πόρτες, τραβηγμένα παραπετάσματα) γίνονται τώρα η αναίρεση του ή η επαναλειτουργία του σε διαφορετική πλέον βάση. Νίκη Λοϊζίδη Από τον κατάλογο για την έκθεση "Ανασυνθέσεις"
Updating ..
Το καλάθι σας είναι άδειο.
Call Now Button