Κύθηρα Ζωγραφικό Έργο του Δημήτρη Κούκου στον Εικαστικό Κύκλο Sianti

Κωδικός:
Ζ36-03

Τίτλος:
Κύθηρα

Διαστάσεις:
100 x 100 cm

Υλικό

Ακρυλικό σε καμβά

Περιγραφή:

“Το μπλε χρώμα πανταχού κυρίαρχο και συμπληρωματικά το πράσινο, το πορτοκαλί ακόμα και το μωβ μεταδίδουν τη συναισθηματική φόρτιση του δημιουργού. Πρόκειται για ένα κολορίστα ζωγράφο που παρασύρεται από την πνοή της φύσης και την αίσθηση της στιγμής. Πεισματικά αρνείται τις ατέρμονες τονικές διαβαθμίσεις και δουλεύει, κυρίως, με καθαρά χρώματα επιδιώκοντας αμεσότητα και ζωντάνια.”

Τάκης Μαυρωτάς
Διευθυντής Εικαστικού Προγράμματος
Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη

Ενδιαφέρομαι
 

Κύθηρα

“Εμβαπτισμένα στο φως της αυγής, του απομεσήμερου ή και του δειλινού, τα τοπία του Κούκου δεν παύουν να μας εκπλήσσουν, όσες φορές κι αν τα κοιτάξουμε, καθώς αναγνωρίζουμε πάντοτε κάτι πρωτόγνωρο σε αυτά. Διαπερασμένα από έναν ακατάβλητο ρυθμό, τα έργα του εμπνευσμένου ζωγράφου χαρακτηρίζονται από μιαν έντονη κινητικότητα που συντελεί στο να μεταλλάσσονται οπτικά συνεχώς, ανανεώνοντας το ενδιαφέρον μας για την ανάγνωσή τους. Γι’ αυτό και υποβάλλουν -απεριόριστα – τη φαντασία μας καθώς διεγείρουν, αντί να πολώνουν, το δημιουργικό μας ένστικτο.”

Ντόρα Ηλιοπούλου-Ρογκάν
Δρ. Ιστορικός της Τέχνης-Τεχνοκριτικός

Θεωρείς ότι το έργο σου είναι αυτονομημένο ή το κάθε έργο σου βγαίνει και ψάχνει τα άλλα του κομμάτια! Βλέπουμε το παζλ της ζωής σου ή το προσωπικό σου αλφάβητο;Βγαίνουνε στιγμές. Κάποια στιγμή βγαίνουνε σειρές. Είναι θέμα αν σε πάει ο χώρος αν είσαι στην κατάλληλη στιγμή, αν υπάρχουν οι συγκυρίες  που μπορεί να συνθέσουν κάποια κατάσταση. Είναι ανεξήγητα αυτά τα πράγμα. Όταν δουλεύεις κάποιες μέρες θα βγάλεις μια σειρά. Ο χρόνος δεν μετράει. Μπορεί να κάνεις ένα έργο και να σε πάρει δύο μέρες μπορεί να κάνεις ένα έργο για δέκα λεπτά. Έχω κάνει ένα έργο τρία μέτρα σε ένα τέταρτο. Δουλεύω γρήγορα. Το σβήνω το ξαναδουλεύω, αλλά όταν μου βγαίνει το καταλαβαίνω. Όπως έλεγε ο μακαρίτης ο Καπράλος «χτυπάει το καμπανάκι». Είναι μερικοί που είναι πολύ προικισμένοι, αλλά πολλοί από αυτούς τους προικισμένους δεν έχουν πάθος. Βρίσκουν κωδικούς που είναι λιγάκι έξυπνοι. Δεν θέλουν να παιδευτούν, να ταλαιπωρηθούν. Δεν είναι ταλαιπωρία είναι χαρά. Βλέπεις ένα κόκκινο φουστάνι, μια κυρία μ’ ένα κόκκινο φουστάνι όπως το λέει ο Πικάσο. Αυτό το φουστάνι μπορεί να γίνει μπλε και να πάει ο ουρανός μέσα και το κόκκινο να βγει κάπου αλλού. Εκεί είναι ότι έχεις επικοινωνήσει με μια άλλη διάσταση, που δεν την ελέγχεις με το μυαλό παρά μόνο με τις αισθήσεις. Κι αυτή είναι όλη γοητεία του πράγματος. Είναι λίγοι αυτοί που το έχουν καταφέρει ή λίγοι το έχουν νιώσει. Δεν είμαστε γκουρού, αλλά εμβαθύνεις πάρα πολύ σ’ αυτό.  Ούτε πρέπει να κάνεις έξυπνα έργα. Το σημαντικό είναι πώς θα πεις ένα πράγμα. Κάποια στιγμή θα σου βγούνε τρόποι. Αν είσαι χαρισματικός θα σου βγούνε ακόμη περισσότεροι τρόποι ή κάποιες άλλες διαστάσεις που ούτε καν γνώριζες πώς μπορεί να είναι. Σκέψου πόσο κόντρα είμαστε μ’ αυτή τη ζωγραφική που γίνεται με ένα ρεαλισμό, χωρίς να υπάρχει βάθος. Υπάρχει βέβαια ρεαλισμός που έχει από κάτω πράγματα που αυτά τα γιγαντώνει και τα βγάζει. Δεν έχει σημασία αν είναι ρεαλισμός, δεν μ’  αρέσει όμως μια απλή απεικόνιση που δεν έχει τίποτα, που να είναι μια φωτογραφία. Δεν μπορείς να κάνεις ότι θέλουν οι άλλοι. Είναι ιερή η σχέση με το έργο. Αν θες να παίξεις, να κοροϊδέψεις εντάξει υπάρχουν πάρα πολλοί τσαρλατάνοι, υπάρχουν πάρα πολλοί κλόουν γύρω μας που κάνουν διάφορα. Δεν μ’ ενδιαφέρουν αυτοί οι άνθρωποι. Ούτε μ’ ενδιαφέρει μια ρετσέτα για να πούνε «α! αυτός είναι αναγνωρίσιμος». Εμένα μ’ ενδιαφέρει να βγαίνει κάτι από μέσα μου και να το κάνω εγώ κέφι. Να γεμίζω εγώ ο ίδιος.  Κι αυτό το έχω καταφέρει νομίζω. Κάνω αυτό που βλέπω, το ένα χρώμα δίπλα στο άλλο – με τις αρχές του εξπρεσιονισμού- τι παθαίνει από το φως το αντικείμενο, πώς διαλύεται πώς μια φόρμα κολλά μαζί με την άλλη, πώς αυτά τα πράγματα μπορούν να γίνουν ένα. Πώς μπορώ να τα διαχειριστώ μέσα στο τελάρο. Είναι μια μαγεία. Εκτός αν αρχίσεις και προσθέτεις και αυτό και κείνο και το άλλο. Τότε μιλάμε για διακοσμητικά στοιχεία. Είναι άλλο πράγμα. Είναι πιο σημαντικό ένα λουλουδάκι, μια απλή περιγραφή – ένα κλαδάκι του Τσαρούχη-  παρά μια μεγαλεπήβολη σύνθεση και να μην είναι τίποτα. Μια κατασκευή που να’ ναι στον αέρα.Πηγή art22.gr
safe payments
Updating ..
Το καλάθι σας είναι άδειο.